Niet alleen het misbruik is onthutsend, ook de manier waarop ermee omgegaan is. De feiten zijn decennia lang verzwegen en weggemoffeld. Dat is het bankroet voor een instelling die de liefde in het vaandel heeft staan.
"Daarover heeft de aartsbisschop van Dublin mij iets heel interessants gezegd. Hij zei dat het kerkelijk strafrecht tot in de jaren vijftig gefunctioneerd heeft. Het was weliswaar niet volmaakt, je kunt op veel punten kritiek hebben, maar niettemin: het werd toegepast. Maar vanaf het midden van de jaren zestig werd het gewoon niet meer gehandhaafd. De gedachte was, dat de kerk niet een kerk van recht, maar een kerk van liefde moest zijn; zij mocht niet straffen. Het besef dat straffen een daad van liefde kan zijn, was verloren gegaan. Zelfs bij oprecht goede mensen is in die jaren een opvallende verduistering van het denken vast te stellen. We moeten opnieuw leren dat de liefde voor de zondaar en de liefde voor het slachtoffer in evenwicht gehouden worden, als ik de zondaar op een aanvaardbare en aangepaste manier bestraf."